چاهش خوش و زندانش وان ساقی و مستانش

وز نیل اگر خوردیم هم نیشکریم آخر

گر شحنه بگیردمان آرد به چه و زندان

بر چاه زنخدانش آبی بچریم آخر

وان گفتن بی سیمان که سیمبریم آخر

می گوید جان با تن کای تن خمش و تن زن

لب بند و بصر بگشا صاحب نظریم آخر