گفتا که مترس آخر نی منت همی گویم

کز دیدن جان خود از من رود آن جوهر

آن جوهر بی چونی کز حسن خیال تو

در چشم نشستستم ای طرفه سیمین بر

کز باغ جمال ما هم بر بخوری هم بر

آن نقش خداوندی شمس الحق تبریزی

پرنور از او عالم تبریز از او انور