مقصود خدا بود و پسر بود بهانه

نوری عجبی دید به بالای شجر بر

یعقوب وطن ساخت به جان طره شب را

تا بوسه زد آخر به رخ و زلف پسر بر

عاشق نشود جان پیمبر به بشر بر

او ز آل خلیلست و به آفل نکند میل

چون خار بود آفل او را به بصر بر