ور نه تن خود را نفکندی به شرر بر

او ز آل خلیلست و به آفل نکند میل

چون خار بود آفل او را به بصر بر

جز دوست خلیلی نپذیرفت خلیلش

ای گشته بت جان تو نقشی و کلوخی

انکار تو پس چیست به عباد حجر بر

یک لحظه بنه گوش که خواهم سخنی گفت