ای گشته بت جان تو نقشی و کلوخی

چون خار بود آفل او را به بصر بر

جز دوست خلیلی نپذیرفت خلیلش

ور نه تن خود را نفکندی به شرر بر

انکار تو پس چیست به عباد حجر بر

یک لحظه بنه گوش که خواهم سخنی گفت

ای چشم خوشت طعنه زده نرگس تر بر