و زان گلزار عالم های دل زار

گشاده ز آتش او آب حیوان

که آبش خوشترست ای دوست یا نار

از آن آتش بروییدست گلزار

از آن گل ها که هر دم تازه تر شد

نه زان گل ها که پژمردست پیرار

نتاند کرد عشقش را نهان کس