نتاند کرد عشقش را نهان کس

و زان گلزار عالم های دل زار

از آن گل ها که هر دم تازه تر شد

نه زان گل ها که پژمردست پیرار

اگر چه عشق او دارد ز ما عار

یکی غاریست هجرانش پرآتش

عجب روزی برآرم سر از این غار