پرخون دیدم جناح و منقار

از گلشن روی تو شدم مست

بنهادم مست پای بر خار

رفتم سوی دانه تو چون مرغ

این طرفه که خوشترست زخمت

از هر دانه که دارد انبار

ای بی تو حرام زندگانی