از هر دانه که دارد انبار

رفتم سوی دانه تو چون مرغ

پرخون دیدم جناح و منقار

این طرفه که خوشترست زخمت

ای بی تو حرام زندگانی

ای بی تو نگشته بخت بیدار

خود بخت تویی و زندگی تو