خوی من کی خوش شود بی روی خوبت ای نگار

خوی بد دارم ملولم تو مرا معذور دار

بی تو هستم چون زمستان خلق از من در عذاب

با تو هستم چون گلستان خوی من خوی بهار

بی تو بی عقلم ملولم هر چه گویم کژ بود