با تو هستم چون گلستان خوی من خوی بهار

خوی بد دارم ملولم تو مرا معذور دار

خوی من کی خوش شود بی روی خوبت ای نگار

بی تو هستم چون زمستان خلق از من در عذاب

بی تو بی عقلم ملولم هر چه گویم کژ بود

من خجل از عقل و عقل از نور رویت شرمسار

آب بد را چیست درمان باز در جیحون شدن