تا فغان در ناورد از حسرتش اومیدوار

آب جان محبوس می بینم در این گرداب تن

خاک را بر می کنم تا ره کنم سوی بحار

شربتی داری که پنهانی به نومیدان دهی

چشم خود ای دل ز دلبر تا توانی برمگیر

گر ز تو گیرد کناره ور تو را گیرد کنار