چشم خود ای دل ز دلبر تا توانی برمگیر

خاک را بر می کنم تا ره کنم سوی بحار

شربتی داری که پنهانی به نومیدان دهی

تا فغان در ناورد از حسرتش اومیدوار

گر ز تو گیرد کناره ور تو را گیرد کنار