شمس تبریزی برفت اما شعاع روی او

مای ما با مای او گشته کنار اندر کنار

چون سحر این مای ما مشتاق آن ما گشته بود

ما درآمد سایه وار و شد برون آن مای یار

هر طرف نوری دهد آن را که هستش اختیار