شکر از لبان عیسی که بود حیات موتی

سر خود چنین چنین کرد و بتافت روز معشر

ز میانه گفت مستی خوش و شوخ و می پرستی

که کی گوید اینک روزه شکند ز قند و شکر

که ز ذوق باز ماند دهن نکیر و منکر

تو اگر خراب و مستی به من آ که از منستی

و اگر خمار یاری سخنی شنو مخمر