که ندارد چو تو شاهنشه بی چون دگر

عشق روی تو به شش سوی جهان دام دلست

که ندیدند چنان رخ رخ گلگون دگر

رحمتی کن تو بر آن مرغ که در دام افتاد

کو در این خانه یکی سوخته مفتونی

که به شب ها شنود ناله مفتون دگر

از پس نیشکرت اشک چو اطلس بارم