با جنون تو خوشم تا که فنون را چه کنم

مدد اشک من و زردی رخسار مگیر

نه که مجنون ز تو زان سوی خرد باغی یافت

از جنون خوش شد و می گفت خرد زار مگیر

چون تو همخوابه شدی بستر هموار مگیر

چشم مست تو خرابی دل و عقل همه ست

عارض چون قمر و رنگ چو گلنار مگیر