نه که مجنون ز تو زان سوی خرد باغی یافت

تو مرا خفته شمر حاضر و بیدار مگیر

نه که بوی جگر پخته ز من می آید

مدد اشک من و زردی رخسار مگیر

از جنون خوش شد و می گفت خرد زار مگیر

با جنون تو خوشم تا که فنون را چه کنم

چون تو همخوابه شدی بستر هموار مگیر