تو مرا خفته شمر حاضر و بیدار مگیر

به دو صد پر نتوان بی مددت پریدن

تو مرا زیر چنین دام گرفتار مگیر

خفتگان را نه تماشای نهان می بخشی

نه که بوی جگر پخته ز من می آید

مدد اشک من و زردی رخسار مگیر

نه که مجنون ز تو زان سوی خرد باغی یافت