او دو صد عهد کند گوید من بس کردم

در فغانند از او از فقعی تا عطار

چون بگویند چرا می کنی این ویرانی

دست کوته کن و دم درکش و شرمی می دار

توبه کردم نتراشم ز شما چون نجار

بعد از این بد نکنم عاقل و هوشیار شدم

که مرا زخم رسید از بد و گشتم بیدار