توبه کردم نتراشم ز شما چون نجار

چون بگویند چرا می کنی این ویرانی

دست کوته کن و دم درکش و شرمی می دار

او دو صد عهد کند گوید من بس کردم

بعد از این بد نکنم عاقل و هوشیار شدم

که مرا زخم رسید از بد و گشتم بیدار

باز در حین ببرد از بر همسایه گرو