صوفیی گردد صافی صفت بی آزار

چون بداند برود خاک کند بر سر او

جامه زد چاک به زنهار از این بی زنهار

چون شود قصد که گیرند بپوشد ازرق

یک زبان دارد صد گز که به ظاهر سگزست

چون به زخمش نگری باشد چاهی پرمار

به گهی کز سر عشرت لطف آغاز کند