یک زبان دارد صد گز که به ظاهر سگزست

جامه زد چاک به زنهار از این بی زنهار

چون شود قصد که گیرند بپوشد ازرق

صوفیی گردد صافی صفت بی آزار

چون به زخمش نگری باشد چاهی پرمار

به گهی کز سر عشرت لطف آغاز کند

شکرابت دهد او از شکر آن گفتار