ساجدی را سر ببر از ذوالفقار

آه بی ساجد سجودی چون بود

گفت بی چون باشد و بی خارخار

گردنک را پیش کردم گفتمش

تیغ تا او بیش زد سر بیش شد

تا برست از گردنم سر صد هزار

من چراغ و هر سرم همچون فتیل