تیغ تا او بیش زد سر بیش شد

گفت بی چون باشد و بی خارخار

گردنک را پیش کردم گفتمش

ساجدی را سر ببر از ذوالفقار

تا برست از گردنم سر صد هزار

من چراغ و هر سرم همچون فتیل

هر طرف اندر گرفته از شرار