خوش می خوری ز دست یکی دیو سنگسار

گویی که نیست از مه غیبم بجز دریغ

وز جام و خمر روح مرا نیست جز خمار

آن نای و نوش یاد نمی آیدت که تو

صد جام درکشی ز کف دیو آنگهی

بینی ترش کنی بخور ای خام پخته خوار

این جا سرک فکنده و رویک ترش ولیک