گویی که نیست از مه غیبم بجز دریغ

و آنک از تو می رمد به کسی دارد او قرار

و آن کو ترش نشست به پیش تو همچو ابر

خندان دلست پیش دگر کس چو نوبهار

وز جام و خمر روح مرا نیست جز خمار

آن نای و نوش یاد نمی آیدت که تو

خوش می خوری ز دست یکی دیو سنگسار