و آنک از تو می رمد به کسی دارد او قرار

تا چون به جنس خویش رود از خلاف جنس

زین سوی تشنه تر شده باشد بدان کنار

هرکه از تو می گریزد با دیگری خوشست

و آن کو ترش نشست به پیش تو همچو ابر

خندان دلست پیش دگر کس چو نوبهار

گویی که نیست از مه غیبم بجز دریغ