و آن کو ترش نشست به پیش تو همچو ابر

زین سوی تشنه تر شده باشد بدان کنار

هرکه از تو می گریزد با دیگری خوشست

و آنک از تو می رمد به کسی دارد او قرار

خندان دلست پیش دگر کس چو نوبهار

گویی که نیست از مه غیبم بجز دریغ

وز جام و خمر روح مرا نیست جز خمار