خندان دلست پیش دگر کس چو نوبهار

هرکه از تو می گریزد با دیگری خوشست

و آنک از تو می رمد به کسی دارد او قرار

و آن کو ترش نشست به پیش تو همچو ابر

گویی که نیست از مه غیبم بجز دریغ

وز جام و خمر روح مرا نیست جز خمار

آن نای و نوش یاد نمی آیدت که تو