سر نکشم من ز دوست بهر چنین کار و بار

مکر مرا چون بدید مکر دگر او پزید

آمد و گوشم گزید گفت هلا ای عیار

بی ادبی هم نکوست کان سبب جنگ اوست

جنگ تو است این حیات زانک ندارد ثبات

جنگ تو خوش چون نبات صلح تو خود زینهار