تیغ زن ای آفتاب گردن شب را به تاب

نی بگریزم چو باد نی بمرم چون شرر

جان بسپارم به تیغ هیچ نگویم دریغ

از جهت زخم تیغ ساخت حقم چون سپر

ظلمت شب ها ز چیست کوره خاک کدر

معدن صبرست تن معدن شکر است دل

معدن خنده ست شش معدن رحمت جگر