معدن خنده ست شش معدن رحمت جگر

تیغ زن ای آفتاب گردن شب را به تاب

ظلمت شب ها ز چیست کوره خاک کدر

معدن صبرست تن معدن شکر است دل

بر سر من چون کلاه ساز شها تختگاه

در بر خود چون قبا تنگ بگیرم به بر

گفت کسی عشق را صورت و دست از کجا