بر سر من چون کلاه ساز شها تختگاه

ظلمت شب ها ز چیست کوره خاک کدر

معدن صبرست تن معدن شکر است دل

معدن خنده ست شش معدن رحمت جگر

در بر خود چون قبا تنگ بگیرم به بر

گفت کسی عشق را صورت و دست از کجا

منبت هر دست و پا عشق بود در صور