گفت کسی عشق را صورت و دست از کجا

معدن خنده ست شش معدن رحمت جگر

بر سر من چون کلاه ساز شها تختگاه

در بر خود چون قبا تنگ بگیرم به بر

منبت هر دست و پا عشق بود در صور

نی پدر و مادرت یک دمه ای عشق باخت

چونک یگانه شدند چون تو کسی کرد سر