منبت هر دست و پا عشق بود در صور

بر سر من چون کلاه ساز شها تختگاه

در بر خود چون قبا تنگ بگیرم به بر

گفت کسی عشق را صورت و دست از کجا

نی پدر و مادرت یک دمه ای عشق باخت

چونک یگانه شدند چون تو کسی کرد سر

عشق که بی دست او دست تو را دست ساخت