تو عشق نوش که تریاق خاک فاروقیست

در او دمد دم جان و بگیردش به کنار

حرام کرد خدا شحم و لحم عاشق را

که تا طمع نکند در فناش مردم خوار

که زهر زهره ندارد که دم زند ز ضرار

سخن رسید به عشق و همی جهد دل من

کجا جهد ز چنین زخم بی محابا تار