سخن رسید به عشق و همی جهد دل من

که تا طمع نکند در فناش مردم خوار

تو عشق نوش که تریاق خاک فاروقیست

که زهر زهره ندارد که دم زند ز ضرار

کجا جهد ز چنین زخم بی محابا تار

چو قطب می نجهد از میان دور فلک

کجا جهد تو بگو نقطه از چنین پرگار