چو قطب می نجهد از میان دور فلک

که زهر زهره ندارد که دم زند ز ضرار

سخن رسید به عشق و همی جهد دل من

کجا جهد ز چنین زخم بی محابا تار

کجا جهد تو بگو نقطه از چنین پرگار

خموش باش که این هم کشاکش قدرست

تو را به شعر و به اطلس مرا سوی اشعار