مرا چو مست کنی زین شجر برآرم سر

روا مدار که موقوف داریم به بهار

ز توست این شجره و خرقه اش تو دادستی

که از شراب تو اشکوفه کرده اند اشجار

به خنده دل بنمایم به خلق همچو انار

مرا چو وقف خرابات خویش کردستی

توام خراب کنی هم تو باشیم معمار