توام خراب کنی هم تو باشیم معمار

مرا چو مست کنی زین شجر برآرم سر

به خنده دل بنمایم به خلق همچو انار

مرا چو وقف خرابات خویش کردستی

بیار رطل گران تا خمش کنم پی آن

نه لایقست که باشد غلام تو مکثار