بیار رطل گران تا خمش کنم پی آن

به خنده دل بنمایم به خلق همچو انار

مرا چو وقف خرابات خویش کردستی

توام خراب کنی هم تو باشیم معمار

نه لایقست که باشد غلام تو مکثار