بدیده آری کاین درد می شود ناسور

چو چشم بینا در جان تو همی نرسد

کسی که چشم ندارد یقین بود معذور

چنان بکن تو به لابه که خاک پایش را

وزین سفر به سعادت صبا چو بازآیی

درافکنی به وجود و عدم شرار و شرور

چو سرمه اش به من آری هزار رحمت نو