وزین سفر به سعادت صبا چو بازآیی

کسی که چشم ندارد یقین بود معذور

چنان بکن تو به لابه که خاک پایش را

بدیده آری کاین درد می شود ناسور

درافکنی به وجود و عدم شرار و شرور

چو سرمه اش به من آری هزار رحمت نو

به جانت بادا تا قرن های نامحصور