گر ننوازی دل این چنگ را

ما همه چنگیم و دل ما چو تار

گاه یکی نغمه تر می نواز

گاه ز تر بگذر و رو خشک آر

بس بود اینش که نهی برکنار

نور علی نور چو بنوازیش

باده خوش و خاصه به فصل بهار