درد سرم نیست ز صفرا و تب

بسته سر و خسته و بیماروار

دست مرا بر سر خود می نهاد

کای به غم دوست مرا دست یار

از می عشقست سرم پرخمار

این همه شیوه ست مرادش توی

ای شکرت کرده دلم را شکار