شمس الضحی لا تختفی الا بسحار سحر

ای خواجه من آغشته ام بی شرم و بی دل گشته ام

اسپر سلامت نیستم در پیش تیغم چون سپر

سر کتیم لفظه سیف حسیم لحظه

خواهم یکی گوینده ای مستی خرابی زنده ای

کآتش به خواب اندرزند وین پرده گوید تا سحر

یا ساحراء ابصارنا بالغت فی اسحارنا