ای میر مه روپوش کن ای جان عاشق جوش کن

آن مه که چون بر ماه زد از نورش انشق القمر

ان الهوی قد غرنا من بعد ما قد سرنا

فاکشف به لطف ضرنا قال النبی لا ضرر

ما را چو خود بی هوش کن بی هوش خوش در ما نگر

قالوا ندبر شانکم نفتح لکم آذانکم

نرفع لکم ارکانکم انتم مصابیح البشر