نصرت رستمان تویی فتح و ظفررسان تویی

ماه دوهفته ای شها غم نخوریم از غلس

بی تو جهان چه فن زند بی تو چگونه تن زند

جان و جهان غلام تو جان و جهان تویی و بس

هست اثر حمایتت گر زره ست وگر فرس

شمس تو معنوی بود آن نه که منطوی بود

صد مه و آفتاب را نور توست مقتبس