آنچ بهار می دهد از دم خود به خار و خس

ذره به ذره طمع ها صف زده پیش خوان تو

سجده کنان و دم زنان بهر امید هر نفس

دست چنین چنین کند لطف که من چنان دهم

خاک که نور می خورد نقره و زر نبات او

خاک که آب می خورد ماش شدست یا عدس

رنگ جهان چو سحرها عشق عصای موسوی